Lhasa’ya (gecikmiş) veda

Uzun zaman önceydi. Gözümü kararttım, dünyamı tersyüz ettim, sahip olduğum her şeyi -eş, dost, günlük ritüeller- arkamda bırakıp, yürüyüp gittim. Çok uzaklara, buraya, yeni bir hayat kurmaya geldim.
Zor oldu. Uzun, karanlık bir kış gibi. Ama önüm denizdi artık, içimdeki çocuk yeniden doğacaktı, bekliyordum.
O karanlık ama huzurlu gecelerden birinde bir arkadaşımla, bir “sadece arkadaşım”la arabayı durdurup müzik dinledik deniz kıyısında. Şimdi hayatımda bir o vardı. Bir de çalan o güzelim müzik.

Önümdeki görünmeyen dalgaların sesi vardı ritminde, sesinde ise kabuk bağlamaya çalışan yaram. “Ağlamaktayım” diye inliyordu İspanyolca, tercüme ediyordum beni şaşkın şaşkın süzen dostuma. İspanyolca bildiğimi bilmiyormuş. Onu hep ama hep şaşırtıyordum. Bu yüzden iyi hissediyordum onun yanında: Hiç “ben seni tanıyorum” demedi bana.

Yıllar içinde toparladım kendimi, evlenip barklandım, çocuklandım. Artık sağlam bir duvara yaslamıştım sırtımı. Bazen neşeli ezgiler bile çıkıyordu dudaklarımın arasından.

Ve bir yaz gecesi, o müziğin sahibesi geldi ülkeme.
Puslu sesi bu kez sahneden yayıldı deniz kıyısına. Yaşlı, görmüş geçirmiş, dağılmış bir kadın bekliyordum. Meğer o genç bir prensesmiş!
Uzun siyah elbisesi, kumral saçları yaz rüzgârında bir o tarafa, bir bu tarafa salınıp durdular. Son birkaç yıl içinde bir o, bir de Madeleine Peyroux o keyfi yaşatabildi, müzikte seçicilikte sınırları zorlayan bünyeme.

Birkaç hafta önce okudum, inanamadım. O gencecik prenses olabilir miydi dünyayı terk eden? Yoksa onu ilk duyduğumda düşündüğüm yaşlı, dağılmış kadın mıydı giden?

Gitmiş…

Facebook insanı şizofren mi yapıyor?

Belçika’da ortaöğretime başladığımda, henüz öğrenmekte olduğum Fransızcayı çok hızlı konuştuğu için söylediklerinden hiçbir şey anlamadığım bir tarih öğretmenim vardı. Ne var ki müfredatın Türkiye’ye uzandığı bir gün, bir cümlesinin başını anlamakla kalmayacak, asla da unutamayacaktım: “Moi j’aime pas tellement les Turcs, parce que…”

“Ben Türkleri pek sevmem çünkü…”

“Çünkü”sünü anlayamadım, yazık. O konuşadursun, ben duyduğum cümle başını kafamda tekrarlayıp durdum. Söze bak, söyleyene bak: Belçika gibi çokkültürlü bir Avrupa ülkesinde, seçkinliğiyle ün yapmış bir okulda bir tarih öğretmeni, on dört yaşında çocuklara –aralarında bir Türk olduğunu bile bile- tarihten aldığı bir örnekten yola çıkarak genelleme yapıyor ve fikrini beyan ediyor. “Üzerime alınmalı mıyım, cevap vermeli miyim” diye düşünmekten söylediklerinin devamını dinleyemedim zaten. Milliyetçi ya da anti-milliyetçi bir eğilimim olmasa da öğretmenin bu cümlesini önce bana yapılmış büyük bir kabalık, sonra da büyük bir eğitim hatası olarak bir kenara “yazdım”.

O yıl sınıfta kaldım. Şeytanın işine bakın, aynı müfredatı yine aynı öğretmen anlattı bana. Ve yine aynı konu gelip de kadın aynı cümleyi bir kez daha kurunca öyle bir dumura uğradım ki, “çünkü”den sonrasını yine kaçırdım! İki sene üst üste aynı kişisel fikri beyan ediyorsa, bunu her sene yapıyor olabilirdi! Veya bu kadının bana kasti vardı. Ya da sınıfına giren bütün Türklere! Bu yaptığı resmen propagandaydı. O zamanlar kafam şimdiki gibi çalışmıyor tabii, şimdi olsa oturup müdüre sağlam bir mektup yazar, şikâyette bulunurum. Olayı sağda solda anlatarak kendimi rahatlatmaya çalıştım.

İki yıldır Facebook’tayım. Bir gün aynı okuldan kimya öğretmenim beni kişisel sayfamdan buldu. Karşılıklı yazışıp gülüştük: Kimyayla aram yoktu, ama adamın müzik grubuna girmeyi çok istemiş, reddedilmiştim. “Siz beni kabul etmeyince ben de size gıcık olsun diye müzisyen oldum, iki de albüm yaptım” diye espri yaptım ona. Böylece arkadaş olduk. Bana müzisyen öğrencilerinin şarkılarını yolladı. Birinin çok güzel sesi vardı, baktım bir zenci. “Ahh, Afrikalılar, tabii ki güzel sesli olacaklar” yazdım ona; “Yoo, dedi, o Belçikalı”. İşte böyleydi aslında bizim okulumuz: Çinlisi, İtalyanı, Türkü o kadar birbirine karışmıştı ki, insanlar muhataplarının ten rengini görmez olmuştu.

Derken bir isim daha “arkadaş” listeme girmek istedi. O da ne? Tarih öğretmenim!

Facebook iyi hoş da, insanı şizofren yapıyor olabilir mi? Türkleri sevmediğini her sene sınıflarında bar bar bağıran insan, neden yıllar sonra Türk öğrencisiyle “arkadaş” olmak ister? Yoksa başından beri benim Türk olduğumu bilmiyor mu? Diyelim ki öyle, Facebook’ta bütün bilgilerim yazıyor, Türklüğüm de tabak gibi ortada!

Ne yapmak iyiydi? “Ignore” (yok sayma) düğmesine basıp kadını reddetmek mi iyi, büyüklük yapıp arkadaş listeme almak mı?

————————————————————–

Gülüş Türkmen’in bağımsız yazılarını sürdürebilmesi için bloguna destek vermek ister misiniz? Buraya tıklayarak Paypal’dan yazara dilediğiniz miktarda bağış yapabilirsiniz. (Paypal, internetteki en güvenilir ödeme sistemidir.)