Ey İBS’liler, kurtuluşunuz Ayaş’tadır!

Ben ki derdime devayı tıptan başka yerde aramadım; ben ki çalışkan bir öğrenci gibi doktorlar bana ne derse hep yaptım; ben ki şu İBS illetinden kurtulmak için spordan meditasyona, endoskopiden kolonoskopiye, Paxera’dan Prozac’a bir kobay gibi her yolu deneyip her işkenceyi çektim… Kurtuluşumu Ayaş’ta buldum.

Anlatacağım, bir çeşit mucize iyileşme hikayesi. Günlerdir bloguma yazı yazmamı, haftalardır düzgün şarkı söylememi, aylardır rahat nefes almamı ve ağız tadıyla bir tabak yemek yememi engelleyen, canımı sıkan, hayatımı karartan bir problemim vardı. Sözde küçük, pratikte büyük bir problem: Midemden çıkmak istemeyen bir gaz kütlesi.

Geçtiğimiz yılın mart ayında ilk kez bir gastroenteroloğa göründüm. “İBS” tanısı koydu. Açılımı, “irritabl bağırsak sendromu” ya da bir arkadaşımın daha güzel ifadesiyle “alıngan bağırsak sendromu”. Başka isimleri de var, “spastik kolon” gibi. İnsan fazla stresli bir dönem geçirince bağırsakları hassaslaşabiliyor, fazla çalışarak kimi zaman ishale, kimi zaman kabıza sebep olup, bol da gaz üretmeye başlıyormuş. İşin kötüsü, tıp dünyası daha bu hastalıkla nasıl mücadele edeceğini bilmiyormuş. Daha da kötüsü, bu illet bir kere bir insanı buldu mu, hayat boyu ara sıra uğruyormuş. Panik atak gibi.

Önerilenler? Yediklerime dikkat etmek, ilaçlar almak, stresten uzak durmak ve düzenli spor yapmak.

Dokuz ay boyunca bunların hepsini itinayla yaptım. Yediklerime dikkat etmek deseniz, diyetetisyene gittim. İlaç deseniz, eczanenin spazm çözücüler rafını ben boşalttım. Stresten kaçmak deseniz, trafikten uzak, kavgasız gürültüsüz, rutin bir hayat yaşadım ve ruhumu rahatlattığımdan emin olmak için yoga yaptım. Düzenli spor deseniz, mahallemin tüm sokaklarında koştum, dans kurslarına yazıldım. Ama sürekli şişen bedenim, zamanla aktivitelerimin hepsini engelledi. Yürümek ve hatta oturmak dahil!

Bir tutam gaz bir insanı ne hallere sokabiliyormuş, ben gördüm. Kalbim sıkıştı, yüzüm buruştu, az yedim çok şiştim, hatta son raddesinde yediklerimi çıkarır oldum.

Danıştığım dördüncü gastroenterolog –ki şehrin en iyisinin kendisi olduğu söylendi-, bana bir de radyoskopi uyguladıktan (ve yine İBS’den başka hiçbir bulguya ulaşamadıktan) sonra beni bir psikiyatra gönderdi. Doktorlara dokuz ayda ne kazandırmış olabileceğimi hayal gücünüze bırakıyorum…

Psikiyatra problemim anlatıldı, yetmedi, çocukluğum anlatıldı, yetmedi ergenliğim, derken evliliğim ve son yıllarım. Kırılgan karakterimin portresi çıkarıldıktan sonra “anksiyete bozukluğu” tanısı kondu ve hemen Prozac tedavisine başlandı.

O güne kadar hala sinirlerini sağlam tutmuş olan ben, Prozac alacağımı öğrendikten sonra kafama huniyi taktım: Anlaşıldı, ben “sıyırmıştım”, farkında değildim. Eşim dostum, bana destek olmak için “Aaa ben de kullandım, çok normal, çünkü çok zor bir dünyada yaşıyoruz” diyorlardı. Ben, derinlerde bir yerde, hala çözümün bu olmadığını düşünüyor, ama bir yandan da Prozac’ı kullanıyor ve beni iyileştirmesi için –alışkın olmadığım halde- dua ediyordum.

Bir sabah kayınvalidem aradı. Televizyonda görmüş, Ayaş’ın şifalı suyu bağırsak sorunlarına da çözümmüş. Kaybedecek bir şeyim yok ya, yeni yılın ilk günü kocamı ve çocuğumu da alıp Ayaş’a gittim. Çok özensiz bir yerdi. Havuzdan kaplıcaya geçerken yürüdüğüm koridorda üşüyordum, yemekhanede de. Aşçı, bir elinde sigara yemek servisi yapıyordu. Odalardan bazıları soğuktu, rica edip oda değiştirdik. Ama ılık havuz, sıcak kaplıca, tenha hamam derken eğlendik. Ve o kükürtlü, tuzlu, kokulu sıcak şifalı sudan içtim. Öyle çok da değil, taş çatlasa dört-beş bardak.

Döndüğümüzün ertesi sabahı, dümdüz bir karınla uyandım! O da ne? Hiç hıçkırmıyorum, geğirmiyorum. Dışarıdan bile duyulan gurultulardan tık yok. Tanrım, sükûneti nasıl özlemişim!

Bir gün. İki gün. Üç gün. Derken dayanamadım, gastroenteroloğa gittim, “lütfen bir bakar mısınız, bağırsaklarımdaki o hareketler ne durumda” dedim. Baktı, hareket göremedi. Hikayemi anlattım. Şaşırdı. “Hastalarıma söyleyeyim de bari oraya gitsinler” dedi. Şehrin en iyi doktoru… “Komisyon isterim!” dedim. “Olmaz” dedi…

Doktor onayıyla antidepresanları bırakıyorum. Spazm çözücüleri ve reflü ilaçlarını da! Ey İBS’liler, iyisi mi siz bir Ayaş’a gidin. Ayaş olmazsa da, “şifalı su” bulunan başka bir yere. Umarım mucize sizin için de gerçekleşir.

Ayaş İçmece ve Kaplıcaları

www.ayasicmeceleri.com/

————————————————————–

Gülüş Türkmen’in bağımsız yazılarını sürdürebilmesi için bloguna destek vermek ister misiniz? Buraya tıklayarak Paypal’dan yazara dilediğiniz miktarda bağış yapabilirsiniz. (Paypal, internetteki en güvenilir ödeme sistemidir.)